tan2.jpg
Nasza Reklama
My Facebook
Home Kursy tańca Walc Angielski

Kursy tańca Walc Angielski

 

Jest odmianą walca [obok walca wiedeńskiego i bostona], dużo wolniejszy od walca wiedeńskiego. Na turniejach jest tańczony jako pierwszy z tańców standardowych. Pochodzi z Anglii, początki jego sięgają roku 1910, kiedy to tancerz i nauczyciel tańca, Victor Silvester po raz pierwszy zatańczył walca w wolniejszym niż do tej pory tempie i zupełnie nowym stylu. W związku z tym uważa się go za twórcę walca angielskiego. Victor Silvester został w 1922 roku zawodowym mistrzem świata w tańcu towarzyskim. Nowe trendy taneczne oraz niechęć Anglików do szybkich tańców przyczyniły się do spopularyzowania walca angielskiego.

            Walc jest tańcem swingowym i wirowym. Takt ¾ - trzy uderzenia w takcie. Muzyka powinna grać w tempie 30-31 taktów na minutę. Kroki podstawowe walca sa dość proste, dużo trudniejszym elementem jest prawidłowe unoszenie i opadanie. Na początku pierwszego uderzenia tańczy się płasko na ugiętych kolanach, pod koniec zaczyna się akcja unoszenia, która jest kontynuowana w drugim kroku. Pod koniec trzeciego kroku następuje  opadanie. Częstym błędem jest opadanie w pierwszym kroku, co zaburza płynny, kołyszący ruch, który jest tak charakterystyczny dla walca angielskiego. Właściwe zastosowanie ruchu przeciwnej strony ciała do nogi kroczącej (CBM – Contrary Body Movment), daje tzw. „swing” ciała przy obrotach.

Osoby początkujące mają w walcu do opanowania tylko trzy figury, z których składa się podstawowy schemat tańca. Figury te to obrót w prawo (Natural Turn), obrót w lewo (Reverse Turn), oraz krok zmienny (Closed Change), w którym zazwyczaj nie wykonuje się obrotu, gdyż ta figura stosowana jest do zmiany kierunku obrotu.  Nie stosuje się tu kroków wolnych i szybkich. Liczymy: raz, dwa, trzy. Akcentowane jest pierwsze uderzenie.

W walcu angielskim inaczej niż w wiedeńskim stosuje się kąt obrotu nie większy niż trzy ósme w jednym takcie, czyli w trzech krokach. Osobom początkującm zaleca się stosowanie tylko pół obrotu w jednym takcie. Mówi się wtedy o tańczeniu po kwadracie. Cztery takty, czyli 12 kroków obrotu w jedna stronę, tworzą rysunek kwadratu.

            Walc angielski, jak wszystkie tańce standardowe, tańczy się w trzymaniu zamkniętym, w tzw. kontakcie. Ciała tancerzy stykają się od bioder do mostka partnerki. Lewa dłoń partnera połączona z prawą partnerki, prawa dłoń partnera spoczywa na łopatce partnerki.

            Walc angielski często inspirował kompozytorów, zwłaszcza muzyki filmowej. Warto wspomnieć choćby słynne utwory Mancini’ego; ,,Moon River’’ z filmu ,,Śniadanie u Tifaniego’’, ,,Scharade’’ z filmu ,,Dwoje na huśtawce’’ czy słynny walc weselny z ,,Ojca chrzestnego’’ lub ze ,,Skrzypka na dachu’’ [Sunrise Sunset’’]. Walc angielski pojawił się także jako motyw przewodni w filmach; ,,Shrek’’ oraz ,,Gladiator’’.            Także w polskiej muzyce rozrywkowej pojawiają się utwory w rytmie walca angielskiego, jak choćby ,,Mały Książę’’ - Katarzyny Sobczyk, ,,Moja droga wiodła mnie do ciebie’’ – Czerwonych Gitar, ,,Jej portret’’ – Bogusława Meca, ,,Dumka na dwa serca’’ – Mieczysława Szcześniaka i Edyty Górniak, ,,Oczarowanie’’ Zbigniewa Wodeckiego – chociaż ten ostatni, to polska wersja ,,Fascination’’ - Nat King Cole’a. To tylko najsłynniejsze utwory, które znają prawie wszyscy.

 

Zmieniony ( Niedziela, 27 Grudzień 2009 21:47 )